„Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał – w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych. Wiemy przecież, że całe stworzenie, aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując [przybrania za synów] – odkupienia naszego ciała. W nadziei bowiem już jesteśmy zbawieni.” Rz.8:19-24

Ten fragment listu do Rzymian ciało kierownicze organizacji Świadków Jehowy odnosi do „drugich owiec”, czyli tych, którzy będą żyć na ziemi, nie są duchowymi braćmi Jezusa i nie mają namaszczenia Duchem Świętym. Przeciwstawia się go wersetom, które mówią o namaszczeniu Duchem i na ich podstawie naucza, że istnieją dwie klasy ludzi – niebiańska i ziemska.

W tej sytuacji myślę, że warto zastanowić się głębiej nad tym, czy faktycznie „stworzenie” z Rz.8:8:19-24 może oznaczać jakąś ziemską klasę ludzi.

Pierwszą wątpliwość budzi we mnie fakt wynikający w poprzednio analizowanego przeze mnie fragmentu Rz.8:1-17, gdyż wynika z niego, że tylko „dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie nie ma juz potępienia” w.1. O stworzeniu z Rzymian nie napisano, że trwa ono w Chrystusie i w istocie także „drugie owce” organizacji nie trwają w Chrystusie. Częścią ciała Chrystusowego, gałązkami prawdziwej winorośli, którą On jest, są przecież tylko „pomazańcy” (Strażnica z 15 czerwca 2006 r. Artykuł „Zatroszcz się o tę winorośl”). „Drugie owce” dla utrzymania więzi z Bogiem muszą trwać w jedności z „pomazańcami”. Strażnica nr 17 z 1980 roku podaje - „Dla utrzymania więzi, ze 'Zbawicielem naszym, Bogiem', ta 'wielka rzesza' musi dbać o pozostawanie w jedności z ostatkiem duchowych Izraelitów.” Biblia natomiast niczego takiego nie naucza, nie mówi także o ludzkich pośrednikach, od których zależy nasza więź z Bogiem, gdyż Pośrednik między Bogiem a człowiekiem jest tylko jeden - Jezus Chrystus. Trwanie w Chrystusie jest więc warunkiem zbawienia a słowa samego Pana Jezusa nie pozostawiają wątpliwości:

„Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie – jeśli nie trwa w winnym krzewie tak samo i wy, jeśli we Mnie trwać nie będziecie (...) Ten, kto we Mnie nie trwa, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie. I zbiera się ją, i wrzuca do ognia, i płonie." Jn.15:4, 6.

Jak to więc możliwe, aby nie być gałęzią prawdziwej winorośli, którą jest Chrystus i ocaleć? O tych, którzy nie mają namaszczenia Duchem Biblia mówi „Jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy” Rz.8:9, a przecież tylko dla tych, „którzy są w Chrystusie Jezusie nie ma już potępienia”, a więc dla tych, którzy należą do Chrystusa. Jak więc możliwe, aby ktoś nie należał do Chrystusa i nie był częścią Jego ciała, a jednocześnie liczył na ocalenie? To pierwsza poważna wątpliwość odnośnie utożsamiania „stworzenia” z drugą, ziemską klasą ludzi mających dostąpić życia wiecznego.

Kolejna wątpliwość pojawią się kiedy zastanowimy się czy ktoś nie posiadający namaszczenia Duchem Świętym, tak jak owo „stworzenie” z Rz.8:19, jest w stanie wypełniać wolę Bożą i stosować się do Bożego Prawa, czyli żyć zgodnie z Duchem, a nie z ciałem. Z Biblii wynika, że nie. Werset 9 wyjaśnia „Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka.” On jest przecież tym, który przekonuje świat „o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”, a więc skłania człowieka do nawrócenia. Werset 12 mówi „Jeżeli przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała – będziecie żyli”. Skoro tak się rzeczy mają, to „drugie owce” jako owo „stworzenie” w którym Duch Boży nie mieszka, nie są w stanie żyć według Ducha, ani podobać się Bogu (Rz.8:7-8). Do tego niewątpliwie niezbędne jest namaszczenie Duchem Bożym.

Jeśli przyjąć interpretację ciała kierowniczego za słuszną, to trzeba założyć, że „stworzenie” niecierpliwie wyczekuje, aż „pomazańcy” dostąpią swej chwały i będą nimi sprawiedliwie rządzić z nieba. To samo „stworzenie” ma zostać uwolnione „z niewoli zepsucia” dopiero po okresie millenium, kiedy przejdzie ostateczną próbę wiary i „Dzięki wyświadczaniu dobra wielu zmartwychwstałych osiągnie pod koniec 1000-letniego Dnia Sądu ludzką doskonałość.” („Będziesz mógł żyć wiecznie w raju na ziemi” s. 180). Wynika stąd, że istnieją dwie drogi wiodące do zbawienia i dwie różne zapłaty, tylko, gdzie w nauczaniu Pana Jezusa i w Biblii szukać tych dwóch różnych planów ratunkowych dla ludzkości? Przecież do zbawienia jest tylko jedna droga, prawda i życie – Jezus Chrystus. Kto w Nim trwa – będzie ocalony, kto w Nim nie trwa – będzie wyrzucony w ogień jak winna latorośl.

Werset Rz.8:19, 20 podaje „Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał – w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych. Wiemy przecież, że całe stworzenie, aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia.”   Kim zatem jest owo „stworzenie”, że zostało w odróżnieniu od synów Bożych poddane marności nie z własnej woli, lecz z woli Boga? Pierwsi ludzie – Adam i Ewa – zgrzeszyli świadomie, bo człowiek posiada zdolność  decydowania o swoich poczynaniach. Choć liczyli na coś innego, wiedzieli, że zjadając owoc z drzewa poznania dobrego i złego łamią wolę Boga i zostali uprzedzeni o konsekwencjach. Nie zostali więc poddani marności grzechu „nie z własnej woli” jak „stworzenie” z Rz.8:20, ale świadomie. My, jako ich potomstwo, jesteśmy obarczeni ich upadkiem, ale wciąż posiadamy wolną wolę i możliwość decydowania o sobie.

Istniał  jednak ktoś, kto nie zawinił a mimo to poniósł konsekwencje czynów człowieka – to był cały świat przyrody, cała ziemia wraz z żyjącymi na niej stworzeniami, która od tej pory także musiała ponosić skutki grzechu. To o niej Bóg powiedział do Adama „przeklęta niech będzie ziemia z twego powodu” Rdz.3:17. To od tej pory człowiek w pocie czoła musiał zdobywać pożywienie, choć wcześniej ta sama ziemia nieskażona grzechem i doskonała zapewniała pożywienia tyle, ile trzeba było a praca była przyjemnością. Teraz miała rodzić osty i ciernie, człowiek miał ją uprawiać w pocie czoła, choć wcześniej tak nie było. Pewien Świadek Jehowy zapytał mnie kiedyś - Po co Bóg miałby niszczyć obecną ziemię i stwarzać nową, skoro Jego dzieło jest doskonałe? Tutaj mamy odpowiedź – ziemia została stworzona jako dzieło doskonałe, tak samo jak człowiek, tak samo jak szatan, ale szatan się zbuntował i odłączył od Boga, człowiek nie wytrwał w lojalności upadając w grzech, a ziemia została przeklęta właśnie z jego powodu. Ona potrzebuje przemiany tak samo jak człowiek, który wciąż jeszcze odczuwa skutki grzechu na sobie. Uważam, że stworzenie z Rzymian 8:19-23 nie może oznaczac ludzi, bo po pierwsze - do zbawienia niezbędne jest namaszczenie Duchem Świętym,  po drugie - poza człowiekiem marności zepsucia został poddany tylko świat przyrody, który ma być odnowiony po tysiącu lat  przez Boga podczas stworzenia nowej ziemi i nowego nieba.