Jak widać powyżej imię w czasach starożytnym miało ogromne znaczenie. Określać miało osobowość człowieka, jego przymioty i cechy charakteru. Jak napisano powyżej, imię stanowiło istotną część składową osobowości. Myślę, że wiele osób doskonale o tym wie, gdyż nie jest tajemnicą, że hebrajskie imiona zawsze niosły w sobie te cechy. Bóg jest miłosiernym i kochającym Ojcem i jak już wspomniałam, takim objawia Go nam Syn Boży. On schyla się nad ułomnym człowiekiem i mimo, iż mógłby zniszczyć upadłą ludzkość postanawia wprowadzić w życie plan ratunkowy – posyła Swego Syna na świat, aby każdy kto w Niego wierzy nie umarł, lecz miał życie wieczne. Robi to, choć jest świadomy cierpienia jakie się z tym wiąże.

W Biblii Bóg przedstawiał się wieloma Imionami (jak niżej będziecie mogli się przekonać), które na ziemski i przybliżony człowiekowi sposób określały Jego przymioty i charakter. Na żydowskiej stronie 614 przykazań judaizmu (całość pod adresem http://www.the614thcs.com/40.255.0.0.1.0.phtml ) napisano:

„Podczas pierwszego spotkania Mojżesz zadaje pytanie: "Kiedy pójdę do synów Israela i powiem im : 'Bóg waszych ojców posłał mnie do was', zapytają: 'Jakie jest Jego imię?' - co im odpowiem?" (Szemot 3:13). Bóg odpowiada na to: "Jestem, który Jestem (Ehje aszer Ehje). Tak powiesz synom Jisraela: Jestem (Ehje) posłał mnie do was"
To tajemnicze imię nigdy już więcej nie pojawia się w Torze i przez następne 40 lat, aż do śmierci, Mojżesz nigdy nie wypowiada go ludziom. Nie ma zgody, jak dokonać precyzyjnego wyjaśnienia a nawet przetłumaczenia tych słów. "Jestem, który Jestem", ale być może "Jestem, kim Jestem", a prawdopodobnie "Będę, kim Będę"? Napisano grube tomy starając się wyjaśnić znaczenie tego trzywyrazowego imienia. Rabin Hirsz zwraca uwagę, że pytanie Mojżesza dotyczyło koncepcji Boga, którą miał przedstawić i wyjaśnić Izraelitom, aby ich pobudzić do działania, aby uwierzyli, że wolność z wszelkimi niebezpieczeństwami, ryzykiem i odpowiedzialnością, jest lepsza od niewoli - zdejmującej z człowieka odpowiedzialność za własne życie. (...) Istnieje jeszcze jedna możliwa interpretacja: "Jestem, który Jestem" lub "Będę, kim (który) Będę", wyrażają koncepcję Boga objawiającego swoją istotę poprzez działania, poprzez akcję: "Będę taki, jakie będą moje działania". Bo przecież bardzo podobnie odpowiada Bóg w innej, znacznie późniejszej rozmowie z Mojżeszem (Szemot 33:19): "(...) zmiłuję się, gdy zechcę się zmiłować i okażę miłosierdzie, gdy zechcę okazać miłosierdzie". Czyli istota Boga nie jest poznawalna apriorycznie i może być definiowana tylko przez czyny.”

Tak więc Imię, a raczej imiona Boga przybliżają nam Jego osobowość, charakter, Boga objawiającego się nam w działaniu, gdyż tylko w taki sposób my, ludzie możemy Go osobiście doświadczyć i poznać. Dalej w cytowanym przeze mnie artykule czytamy:

„Później Bóg ujawnia Mojżeszowi swoje Czteroliterowe Imię (Szemot 6:2-8). Ramban interpretuje to właśnie jako dowód na wyjątkowość Mojżesza jako proroka, którego Bóg znał "twarzą w twarz" (Dewarim 34:10) . Bo imienia tego nie poznali nigdy ani Abraham, ani Izaak, ani Jakub.

Midrasz Szemot Raba omawia to w zgodzie z tym, co napisaliśmy powyżej, słowami rabina Aba bar Mamal: "Bóg powiedział do Moszego: 'Chciałbyś wiedzieć, jakie jest Moje Imię? Nazywany jestem wedle Moich czynów. Nazywany jestem różnie: KEl Szadaj, Cewaot, Elokim i Haszem. (...) gdy okazuję miłosierdzie Mojemu światu, nazywany jestem Haszem".
Ramban widzi właśnie w miłosierdziu Boga powód wybrania Mojżesza: "Ale do Moszego Bóg odnosił się jako Miłosierny i tak dał mu się poznać, na co wskazuje Wielkie Imię Boga".”

Zwróćcie uwagę jak wielkim szacunkiem i czcią judaizm otacza Boże Imię. Jak odmienne jest stanowisko judaizmu od tego, które próbuje pokazać wszystkim ciało kierownicze piętnujące Żydów. Myślę, że warto na koniec zacytować jeszcze fragment artykułu mówiącego o przykazaniu „Nie będziesz wzywał Imienia Pana Boga twego nadaremno”. Judaizm bowiem, nie odnosi tego przykazania jak się powszechnie twierdzi do zakazu wymawiania Imienia Bożego, ale do czegoś zupełnie innego. Sami zobaczcie:

„Gdy człowiek popełnia akt Zła - dyskredytuje siebie i swoje imię.
Jednak gdy religijny człowiek popełnia akt Zła w imię Boga ( "niosąc imię Boga", czyli "z imieniem Boga na ustach" - jak powiedziano by 200 lat temu) - dyskredytuje także swoim czynem imię Boga i samego Boga. Ponieważ Bóg uważa ludzi występujących w Jego imieniu za reprezentantów Jego idei - ich złe postępowanie dyskredytuje także sama ideę Boga.
Ludzie obserwując, jak Zło popełniane zostaje w imię Boga, odwracają się od niego i jego oskarżają jako winnego Złu. I dlatego właśnie jedynie to przykazanie opatrzone jest zapowiedzią nieuniknionej kary. Jest to przykazanie - jak można logicznie przypuszczać - dotyczące szczególnie tych, którzy zajmują się działalnością religijną (kapłani), albo szczególnie silnie motywują swoje czyny względami religijnymi.” (całość artykułu można przeczytać pod adresem http://www.the614thcs.com/17.24.0.0.1.0.phtml )

Podsumowując – imię w judaizmie określa osobę, która je nosi i w odniesieniu Boga Boga przybliża nam Jego charakter objawiający się w działaniu. Za imieniem stoi zawsze osoba, imię nie jest jedynie zlepkiem liter, które należy traktować jak amulet, który pomaga w trudnych chwilach, bo samo w sobie nie ma takiej mocy. W przypadku Boga Imię określa Jego samego. To nie Imię ratuje człowieka z opresji, ale sam Bóg, objawiający się tym Imieniem, bo czy można powiedzieć, że Imieniu jako szeregowi liter można dziękować (Ps 138:2; Ps 142:8)? Czy Imię Boga wzrasta przed obliczem słońca Ps 72:17? Czy Imieniu Boga można ufać (Ps 33:21; Iz 50:10)? Czy Imieniu Bożemu można śpiewać (Ps 7:18; 9:3)? Myślę, że to dość oczywiste, że nie dziękujemy w modlitwie tetragmarmowi, czy jakiejś współczesnej wersji Bożego Imienia, ale dziękujemy Bogu, że to chwała Boga wzrasta przed obliczem słońca, a nie tetragram, że śpiewając imieniu Bożemu, śpiewamy samemu Bogu.

Na koniec jeszcze dodam, że Abraham z całą pewnością nie znał Imienia Bożego w brzmieniu proponowanym przez ciało kierownicze, i nie chodzi mi tutaj o wersję Jehowa, czy Jahwe i to która jest prawidłowa. Chodzi mi o to, że Bóg objawił się Abrahamowi zupełnie innym Imieniem niż Mojżeszowi. Abrahamowi Bóg objawił się Imieniem Wszechmogący i takiego Imienia Abraham wzywał, a mimo to został nazwany przyjacielem Boga i w niczym mu to nie ujmowało. Lepszy jest duży szacunek i ostrożność w wymawianiu Bożego Imienia, niż szafowanie nim na prawo i lewo. Wole jednak żydowską powściągliwość i rozwagę, niż nadgorliwość, która niestety często prowadzi do urągania Bogu przez ludzi nieświadomych. Najważniejsze jednak z tego wszystkiego jest życie zgodne z wolą Boga, bo ono najlepiej świadczy o tym, kto jest dzieckiem Bożym i przynosi chwałę Bożemu Imieniu.