Zdecydowałam się poruszyć tą kwestię ponieważ od niej właściwie zaczyna się większość błędnych nauk organizacji Świadków Jehowy. Organizacja uważa bowiem, że Izrael cielesny został odrzucony przez Boga a na jego miejsce Bóg powołał „Izraela duchowego”, w którego skład wchodzą zarówno Żydzi jak i nawróceni poganie z I wieku, oraz obecna „resztka” tegoż „Izraela”, czyli „pomazańcy” organizacji. Cała resztę ochrzczonych Świadków Jehowy nazywa się drugimi owcami opierając się na wersecie z Ewangelii Jana 10:16 „Mam też inne owce, które nie są z tej owczarni.”. Te drugie owce, jak już wielokrotnie pisałam, zgodnie z nauką organizacji nie są braćmi i siostrami Chrystusa, nie są też dziećmi Bożymi i nie prowadzi ich Duch Boży. Te przywileje należą tylko do „duchowych Izraelitów” organizacji. Małego grona literalnych 144 tysięcy i obecnie żyjącej resztki z tego grona.

Żeby rozpatrzyć tą kwestię należy sięgnąć do Biblii i sprawdzić jak się rzeczy mają u podstaw. Będę jednak cytować także Strażnicę, którą ostatnio dostałam, aby zestawić pogląd biblijny z poglądem ciała kierowniczego organizacji. Strażnica z 15 kwietnia 2007 roku w artykule „Zbór, który wysławiał Jehowę” podaje:
„Kiedy z tego „ludu na własność zaczął powstawać zbór chrześcijański? W dniu Pięćdziesiątnicy 33 roku n.e., gdy Bóg wylał ducha świętego na uczniów zebranych w Jerozolimie. Jeszcze tego samego dnia Piotr wygłosił dobitne przemówienie do grupy Żydów i prozelitów. Wielu z nich, usłyszawszy o śmierci Jezusa, 'poczuło się ugodzonych w serce', okazało skruchę i zostało ochrzczonych. Biblia informuje, że uczyniło to około trzech tysięcy osób – wszystkie one weszły w skład nowego, prężnie rozwijającego się zboru Bożego (Dzieje 2:1-4, 14, 37-47). Ich liczba wciąż się powiększała, gdyż coraz więcej Żydów i prozelitów uświadamiało sobie, że cielesny Izrael przestał być zborem Boga. Jego miejsce zajął zbór chrześcijańskich pomazańców, tworzących duchowy „Izrael Boży” (Galatów 6:16; Dzieje 20:28).”

Sięgnijmy teraz do wersetów, które ciało kierownicze podaje na poparcie tezy, że „... coraz więcej Żydów i prozelitów uświadamiało sobie, że cielesny Izrael przestał być zborem Boga. Jego miejsce zajął zbór chrześcijańskich pomazańców, tworzących duchowy Izrael Boży.”. Dzieje apostolskie 2:1-4 podają, że kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, wszyscy znajdowali się na jednym miejscu, kiedy nagle powstał wielki szum i wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i zaczęli mówić językami. Dalszy fragment Dziejów od wersetu 5-6 i 11 stwierdza „Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli się, bo każdy słyszał jak przemawiali w jego własnym języku. (...) Żydzi i prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże.”.
W tym miejscu może warto wyjaśnić kim jest prozelita. Słownik Biblii Tysiąclecia podaje „Prozelici – poganie, którzy pod wpływem propagandy żydowskiej przyjmowali judaizm i poddawali się obrzezaniu. Późniejsza literatura rabiniczna rozróżniała prozelitów Sprawiedliwości i prozelitów Bramy; ci ostatni pozostawali nadal poganami, ale byli w łączności ze społecznością Izraela.”. Podstawowe znaczenia słowa prozelita (konwertyta) oznacza więc człowieka, który z urodzenia nie jest Żydem, ale zdecydował się przyjąć zasady Tory, przejść konwersję, obrzezał się i w ten sposób stał się Żydem. Prozelici mieli bowiem takie same prawa i obowiązki jak rodowici Żydzi o czym można przeczytać ciekawy artykuł na stronie http://www.the614thcs.com/40.447.0.0.1.0.phtml Warto zauważyć, że werset 5 mówi o tym, że w tym czasie w Jerozolimie przebywali „pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem”. Wniosek stąd taki, że chodzi tutaj o Żydów i właśnie w dużej mierze o prozelitów Sprawiedliwości przybyłych na święto do Jerozolimy, jak to było w zwyczaju. Właśnie dlatego zdumieli się, że każdy z nich słyszy swoją ojczystą mowę.

W związku z tym zastanawiam się, skąd wziął się wniosek, że właśnie wtedy „coraz więcej Żydów i prozelitów uświadamiało sobie, że cielesny Izrael przestał być zborem Boga. Jego miejsce zajął zbór chrześcijańskich pomazańców, tworzących duchowy Izrael Boży”? Nic takiego nie wynika z tego tekstu a wręcz przeciwnie. Kiedy Piotr przemawiał powołał się właśnie na obietnice dane Izraelowi cielesnemu i nic nie wspomniał o jego odrzuceniu, bądź zastąpieniu. Jego mowa nie była też skierowana do pogan, ale właśnie do Izraela i to cielesnego:
„Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg Panem i Mesjaszem” Dz.2:36. Do kogo więc odnoszą się słowa z Dziejów 2:37-47 na które ciało kierownicze się powołuje?:
„Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca: Cóż mamy czynić, bracia? - zapytali Piotra i pozostałych apostołów. Nawróćcie się – powiedział Piotr – i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego. Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy są daleko, a których powoła Pan Bóg nasz. W wielu też innych słowach dawał świadectwo i napominał: Ratujcie się spośród tego przewrotnego pokolenia!. Ci więc, którzy przyjęli jego naukę, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się owego dnia około trzech tysięcy dusz.” Dz.2:37-41.

Powyższe słowa były skierowane do Izraela i to Izraela cielesnego. Nikt nawet nie pomyślał wtedy o tym, że Bóg zastąpił swój ukochany lud jakimś nowym duchowym Izraelem. Dowodem na to są także późniejsze wydarzenia, które miały miejsce w związku z poganinem Korneliuszem i udzieleniem mu Ducha Świętego. Zwróćcie uwagę na reakcje jakie temu towarzyszyły. Aby Ewangelia poszła do pogan konieczny był bodziec ze strony Boga. Piotr otrzymał więc wizję, po której udał się do Korneliusza. Gdyby dla niego było już wcześniej jasne, że Izrael cielesny został zastąpiony duchowym nie byłoby w ogóle problemu i nie padłyby następujące słowa: „Wiecie, że zabronione jest Żydowi przestawać z cudzoziemcem lub przychodzić do niego. Lecz Bóg mi pokazał, że nie wolno żadnego człowieka uważać za skażonego lub nieczystego.” Dz.10:28. Wynika stąd oczywisty wniosek – pierwszy Kościół składał się z Żydów, którzy wciąż uważali się za naród wybrany, za Izraela do którego należą obietnice i powołanie Boże.

Kiedy apostoł Paweł i jego towarzysze już po swoim nawróceniu dotarli do Antiochii „opowiedzieli, jak wiele Bóg przez nich zdziałał i jak tworzył poganom podwoje wiary.” Dz.14:27. Niektórzy przybysze z Judei nauczali, że nawróceni poganie nie będą zbawieni jeśli się nie obrzezają i nie staną tym samym Żydami. Z tego powodu Paweł i jego towarzysze zdecydowali, że udadzą się do Jerozolimy, aby rozstrzygnąć tą kwestie. Gdyby było to oczywiste dla Żydów już w dniu Pięćdziesiątnicy, że nie ma już Izraela cielesnego i nawróceni poganie od teraz wraz z Żydami tworzą duchowy Izrael, ten problem by nie powstał. Wynika stąd kolejny wniosek, że nawrócenie pogan było zaskoczeniem dla Żydów, którzy nadal uważali się za naród wybrany, a każdego nawróconego poganina chcieli obrzezać i zobowiązać do przestrzegania Prawa Mojżeszowego, aby i on stał się Żydem. Było to więc czymś nowym, co należało przedyskutować z modlitwą do Boga. Po obradach uznano, że konwersja pogan nie jest konieczna, bo, jak to powiedział Piotr, w kwestii zbawienia i wylania Ducha Świętego Bóg „Nie zrobił żadnej różnicy między nami [Żydami], a nimi [poganami], oczyszczając przez wiarę ich [pogan] serca. (...) Wierzymy przecież, że będziemy zbawieni przez łaskę Pana Jezusa tak samo jak oni.” Dz.15:9, 11. Pogan zobowiązano jedynie do przestrzegania minimum, aby mieli możliwość swobodnie rozwinąć swoją wiarę i napisano im „aby się wstrzymywali od pokarmów ofiarowanych bożkom, od nierządu, od tego, co uduszone i od krwi.” Dz.15:20, a jednocześnie zwrócono uwagę na to, że na ich rozwój duchowy będzie czas, gdyż „Z dawien dawna w każdym mieście są ludzie, którzy co szabat czytają Mojżesza i wykładają go w synagogach.” Dz.15:21.

W Dziejach apostolskich 15:13-21 czytamy, że „Bóg raczył sobie wybrać lud spośród pogan” i to zgodnie z tym, co zapowiedział przez proroków. Nie ma tutaj mowy o tym, że Bóg zastąpił Izraela jakimś nowym, duchowym Izraelem złożonym z Żydów, którzy przyjęli Mesjasza i z nawróconych pogan. Wręcz przeciwnie – Bóg wybrał sobie oprócz Izraela lud spośród pogan i także im udzielił łaski nawrócenia. Mamy tutaj wyjaśnienie wersetu z Jn.10:16 „Mam też inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz.” O tym napiszę jednak w kolejnym poście. Poruszę w najbliższym czasie także kwestię odrzucenia Izraela rozwijając powyższy temat.

Zostańcie z Bogiem!